In 1998 kocht ik mijn KWPN merrie Lari (officieel ‘Larissa’) en waarom wist ik zelf eigenlijk niet precies; ze was net onder zadel, vreselijk bang, erg mager en ontzettend kopschuw. Kortom, niet het meest makkelijke paard dat je kan uitzoeken, maar iets in haar trok mij ontzettend aan. Er is mij door de toenmalige eigenaar verteld ze door hem op een paardenmarkt is gekocht en vervolgens een jaar op het weiland heeft gestaan omdat er niets met haar te beginnen viel...
Ik heb haar meegenomen en het kostte me dagelijks minstens een half uur om alleen al haar halster om te krijgen. Met veel geduld en rust ging dat steeds beter. Ook kostte haar gezondheid me veel geduld en dierenartsbezoeken, maar de aanhouder wint...
Enkele jaren later kreeg Lari helaas een naar ongeluk waarbij ze een bot in haar been brak. Uiteraard waren dit hele zenuwslopende tijden, maar gelukkig kon een operatie uitkomst bieden. Na de operatie heeft Lari drie maanden door moeten brengen in de Dierenkliniek in Utrecht met haar been in het gips. Destijds kon niemand mij vertellen of haar been ooit weer helemaal zou genezen. Dagelijks was ik bij Lari te vinden en met wat wortels en een lekkere poetsbeurt probeerden we er samen de moed in te houden.
Door die vele uren die we samen doorbrachten werd onze band onvoorstelbaar sterk.

Eenmaal uit de kliniek ging de revalidatie verder. Na wekenlange boxrust mocht ik weer op Lari ‘rijden’. We moesten dit uiteraard heel langzaam opbouwen, maar hoe doe je dat op een verantwoordde manier zonder vervolgblessures? Dit was het moment dat ik Lari en ik onze eerste stappen zetten in de wereld van de Klassieke Rijkunst.

Voor Lari’s ongeluk reed ik dressuurwedstrijden met haar en mochten we inmiddels starten in de M-klasse. Na alle ellende was het wedstrijdrijden niet langer ons doel. Het enige dat ik nu wilde was Lari laten revalideren en haar weer plezier geven. De Klassieke Rijkunst bood hiervoor dé uitkomst en wat daaruit voortvloeide had ik nooit durven dromen.
Via een vriendin, Ellen Schuthof, kwam ik in contact met diverse mensen die op het gebied van de Klassieke Rijkunst al veel bereikt hebben. Ook heb ik vele boeken gelezen en heb veel clinics bezocht. Toen de tijd rijp was ben ik ook lessen bij verschillende instructeurs gaan volgen die het principe van de Klassieke Rijkunst als uitgangspunt hebben.
Met vallen en opstaan gingen Lari en ik steeds een stapje vooruit. Ook heb ik haar met werk aan de hand tijdens de moeilijkere tijden sterk en vrolijk weten te houden.
Ik heb leren luisteren naar mijn gevoel en heb geleerd dat je gevoel er nooit naast zit. Ook als de omgeving het niet eens was met de handelingen die ik verrichtte, zette ik het luisteren naar mijn eigen gevoel door. Dat is niet altijd makkelijk geweest, maar heeft wel geresulteerd in een paard dat mij nu biedt waar ik altijd van heb gedroomd.

Ik ben mijn ervaringen ook op andere paarden toe gaan passen en dit heeft al tot vele tevreden baasjes en paarden geleidt en dat geeft mij heel veel voldoening.
In november 2006, vier jaar na het ongeluk, hebben Lari en ik een show gereden tijdens Paard en Koets in ’s-Hertogenbosch, die voor mij het bewijs was dat je met veel gevoel, liefde en geduld veel kan bereiken.
Terugkijkend op deze show zie ik het als kado van Lari aan mij, als dank voor alles wat ik voor haar heb gedaan. Hopelijk zullen er nog vele van deze machtig mooie momenten volgen!